20161027

Origins of Warfare

Stress and warfare among the Kayenta Anasazi of the thirteenth century A.D. / Jonathan Haas
https://archive.org/details/stresswarfareamo21haas

review
https://blogs.scientificamerican.com/guest-blog/in-search-of-the-origins-of-warfare-in-the-american-southwest/#

The ancient origins of warfare and violence / I.J.N. Thorpe
http://courses.washington.edu/war101/readings/Thorpe_2005.pdf

Native America







... The Iroques laugh when you talk to them of submission to kings; for they cannot reconcile the idea of Submission with the dignity of man. Each individual is a sovereign in his own mind; and as he conceives he derives his freedom from the Great Spirit alone he cannot be induced to acknowledge any other power. ...
John Long, fur trader, Voyages and Travels of an Indian trader, 1791



20161020

Inca





Maya






Aztec


20161018

Η σημασία του κυρίαρχου μύθου στις εμπόλεμες κοινωνίες

... «Ή σοβιετική πολιτική έπεδίωξε τότε καί έδημιουργήθησαν εις τας χώρας τής αντιπάλου παρατάξεως Έπιτροπαί διά τήν διεθνή ϋφεσιν καί ειρήνην. Ή σύστασίς των έγένετο άπό στελέχη των κατά τόπους κομμουνιστικών κομμάτων η, φυσικά, τών ύποκαταστάτων αύτων, όπως ήτο εις την χώραν μας ή Ε.Δ.Α. Το εγχείρημα άπέβλεπεν εις προφανείς προπαγανδιστικούς λόγους, την έκμετάλλευσιν τών έμφυτων εις κάθε λογικόν άνθρωπον φιλειρηνικών αισθημάτων μέ την διαρκή καί έντονον έπίκλησίν των. Προς τόν σκοπόν, την δημιουργίαν εις τούς λαούς του καταλλήλου ψυχολογικού κλίματος περιορισμού τών έξοπλισμών καί τήν έντεύθεν άμυντικήν άποδυνάμωσιν τών χωρών τού έλευθέρου λεγομένου κόσμου, πρός ταχυτέραν κατάρρευσιν καί κομμουνιστικοποίησιν καί αύτών» ...
Χρήστος Σαρτζετάκης

http://tvxs.gr/news/prosopa/anti-komoynistis-o-sartzetakis-sto-neo-toy-biblio-gia-ton-lampraki

20161014

Από την ανωτερότητα στον καταναγκασμό

[From supremacy to coercion]

Υπάρχουν ονόματα φυλών από την Αφρική μέχρι την Σιβηρία που μεταφράζονται "οι μόνοι άνθρωποι", "οι αληθινοί άνθρωποι", ή και "άνθρωποι". Ο φυλετικός "σωβινισμός", σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό, είναι εμφανής και στις εξισωτικές κοινωνίες.
Ειδικά για τις πολεμικές και κατακτητικές κοινωνίες, από τα βάθη των αιώνων μέχρι αυτή την στιγμή, η υποτιθέμενη ανωτερότητα-υπεροχή τους έναντι όλων των άλλων κοινωνιών είναι θεμέλιο της πολιτισμικής τους υπόστασης. Οι υπόδουλοι είναι συνήθως απολίτιστοι, βρώμικοι και μιαροί. Μόλις πρόσφατα, σε ένα μικρό δωμάτιο σε κτήριο Δημοτικού Διαμερίσματος του Δήμου Αθηναίων, το σύνολο των υπαλλήλων καπνίζοντας, μακρυά από τα γραφεία τους, καυτηρίαζαν την δυσοσμία των μεταναστών στα μέσα συγκοινωνίας.

Η ζωή ενός υπόδουλου έχει πολύ μικρότερη αξία από αυτές των "πολιτισμένων". Όταν γίνεται μία τρομοκρατική ενέργεια στην Ευρώπη ή στις ΗΠΑ η κοινή γνώμη ενημερώνεται για αυτό ακατάπαυστα και σε όλες τις πτυχές του θέματος. Την ίδια στιγμή, οι εκατόμβες νεκρών στην Μέση Ανατολή από τους αδιάκοπους βομβαρδισμούς και την τρομοκρατία που συντηρούν τα συμφέροντα των "δυτικών", παρουσιάζονται σε σύντομες αναφορές. Η κοινή γνώμη συγκινείται από τον φόνο ενός "δυτικού" που βρέθηκε μέσα στις λαίλαπα του πολέμου, αλλά όχι από τους ανηλεής καθημερινούς φόνους των αυτόχθονων.

Υπάρχει μια αυτονόητη υπεροχή στην οποία αποδίδει τις ενέργειές της κάθε πολεμική κοινωνία. Ο Κύρος, ο Αλέξανδρος, ο Ναπολέων, και οι Μπους, ταύτισαν τους πολέμους τους με την διάδοση κάποιου ανώτερου πολιτισμού προς όφελος των υποταγμένων λαών. Ο Σαργόν και ο Χίτλερ δεν είχαν ανάλογο θράσος και περιόρισαν την δικαιολογία των πολέμων τους στην ατόφια ανωτερότητα των φυλών και εθνών τους.
Το αίσθημα ανωτερότητας που διακατείχε τους Αθηναίους όταν κατέστρεψαν και εξανδραπόδησαν την Μήλο περιγράφεται μέσα από τα λόγια που τους αποδίδει ο Θουκυδίδης κάπως έτσι: πάντα έτσι ήταν και έτσι θα είναι και εμείς δεν θα πάμε ενάντια στην πραγματικότητα πως, οι ισχυροί επιβάλλονται στους αδύναμους, και, είναι προς όφελος των αδύναμων να υποτάσσονται στους ισχυρούς.

Τόσο οι απόγονοι των Αθηναίων, όσο και των Μήλιων γυναικών που σύρθηκαν στα σκλαβοπάζαρα, τόσο οι απόγονοι των Σπαρτιατών όσο και των ειλώτων, έγιναν υποτελείς των Μακεδόνων και αργότερα όλοι μαζί των Ρωμαίων. Κάθε κυριαρχική κοινωνία και κάθε υποτελής κοινωνία κατέληξε αργά ή γρήγορα, υποτελής μιας νεοεμφανιζόμενης κυριαρχικής κοινωνίας. Η Μέση Ανατολή αποτελεί ένα τέτοιο ακραίο παράδειγμα: ξεκινώντας από τους Ακκάδες και τον Σαργόν πριν 4.300 χρόνια και φτάνοντας στην Αγγλο-γαλλική αποικιοκρατία οι επικαλύψεις των κυριαρχικών κοινωνιών υπήρξαν συνεχείς. Δεκάδες και εκατοντάδες πολιτισμοί έχουν εκλείψει, μαζί και οι υπαίτιοι της εξόντωσής τους.

Σήμερα, οι Ακκάδες, οι Σουμέριοι, οι Ασσύριοι και αμέτρητοι άλλοι συναντιούνται, στην καλύτερη περίπτωση, ως αρχαιολογικά ευρήματα και, ίσως, ως γονίδια διασκορπισμένα ανά την υφήλιο. Η ανωτερότητα πάνω στην οποία χτίστηκε η πολεμική κυριαρχική συμπεριφορά όλων αυτών εξανεμίστηκε μαζί με τους ίδιους από την κυριαρχική βία των αντιπάλων τους. Μέσα στους αιώνες όμως, πέρασε αναλοίωτη από την μία κυριαρχική κοινωνία σε αυτήν που την κατέστρεψε η χειρότερη από όλες τις ανθρώπινες επινοήσεις, η πιο δηλητηριώδης, και αυτή που καθοδηγεί την πορεία της ανθρωπότητας προς την καταστροφή: η μετατροπή των όπλων σε εργαλεία παραγωγής και των υπόδουλων ανθρώπων σε παραγωγικά κοπάδια, ή πιο απλά, ο καταναγκασμός ανθρώπων να ζουν -εν μέρει ή εξολοκλήρου- προς όφελος άλλων ανθρώπων.
Η εξουσία και ο καταναγκασμός είναι η κληρονομιά πάνω στην οποία έχουν χτιστεί οι σύγχρονες κοινωνίες οι οποίες αποτελούν τις -δια της βίας- κληρονόμους του Σαργόν και της Ακκαδικής Αυτοκρατορίας.
Όσο και αν στις κοινωνίες μας η υφιστάμενη βία και ο καταναγκασμός κρύβονται πίσω από πολύχρωμα φωταγωγημένα προσωπεία, η ύπαρξή τους είναι αναγκαία για την επιβίωση της κοινωνίας των κυρίαρχων και φανερώνουν το πιο ωμό τους πρόσωπο κάθε φορά που οι μύθοι, οι νουθεσίες και οι εκβιασμοί δεν επαρκούν.

Οι κοινωνίες των κυρίαρχων εδώ και πολλούς αιώνες έχουν πάψει να είναι φυλετικές. Η κοινωνία των κυρίαρχων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας πριν από 1.500 χρόνια είχε ενσωματώσει τμήματα από όλες τις υπόδουλές της πρώην κυριαρχικές κοινωνίες διαμορφώνοντας ένα φυλετικό και πολιτισμικό ψηφιδωτό.
Κάθε σύγχρονο κράτος αυτοπροσδιορίζεται ως έθνος, δηλαδή, ως μία νέα αφήγηση που διδάσκει την συνεκτικότητα, ως ένας κληρονόμος της αφήγησης της φυλής. Η αφήγηση όμως του έθνους αποκρύπτει μία καθοριστική πραγματικότητα του που θα ήταν ανείκουστη σε μία φυλή: την δυνατότητα κάποιοι να εξουσιάζουν και να καταναγκάζουν τους υπόλοιπους. Η έννοια του έθνους αποκρύπτει επιμελώς την καταγωγή του, που είναι η βία και ο καταναγκασμός, σαν να τοποθετεί Λακεδαίμονες και είλωτες μαζί λέγοντας τους πως εφεξής θα έχουν κοινούς σκοπούς και κοινά συμφέροντα, μόνο που οι πρώτοι όπως πάντα θα συνεχίσουν να εξουσιάζουν και να καταναγκάζουν με την βία τους δεύτερους.
Κάθε έθνος και κάθε κράτος είναι σήμερα όπως οι αυτοκρατορικές επικράτειες στο παρελθόν: μία κοινωνία κυρίαρχων σε διαρκή πόλεμο με τις κοινωνίες των υποτελών της. Αυτό δε, ισχύει ακόμα και αν αυτές οι αντιμαχόμενες κοινωνίες, αναμφίβολα μετά από τις επίμονες διδαχές των κυρίαρχων, αυτοπροσδιορίζονται από κοινού ως μία ενιαία φυλή ή ένα ενιαίο έθνος.

> Πώς εδραιώνεται σήμερα, στο πεδίο του πολιτισμού, η εξουσία μιας κοινωνίας κυρίαρχων πάνω στην κοινωνία των υποτελών της;

Η ανωτερότητα μιας φυλής πάνω σε άλλες είναι πλέον μη αποδεκτή αφήγηση και αυτό επιβεβαιώνεται λίγο πολύ στις διατυπώσεις των Συνταγμάτων και των Νόμων των περισσότερων εθνών. Δεν είναι βέβαια ασυνήθιστο αυτοί οι νόμοι και τα συντάγματα να διατηρούν την εγκυρότητά τους μόνο μέσα στα κοινοβούλια, στις διεθνής συνδιασκέψεις και στις σελίδες των επίσημων εγγράφων, και διόλου στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Σε κάθε περίπτωση όμως, στα περισσότερα κράτη του κόσμου αν κάποιος δηλώσει δημόσια κάτι σαν "καταναγκάζω αυτόν τον άνθρωπο να κάνει ό,τι του ζητήσω γιατί ανήκει σε μία κατώτερη φυλή ανθρώπων από εμένα" θα αντιμετωπίσει την γενική κατακραυγή.

Ο καταναγκασμός όμως είναι παρόν περισσότερο από ποτέ. Ποτέ μέχρι σήμερα σε ολόκληρη την ανθρώπινη Ιστορία δεν υπήρξαν τόσο πολλοί άνθρωποι να παράγουν τόσο πολύ πλούτο για λογαριασμό τόσο λίγων ανθρώπων. Ποτέ μέχρι σήμερα στην ανθρώπινη Ιστορία δεν υπήρξαν τόσο μεγάλες ανισότητες μεταξύ των κοινωνιών των κυρίαρχων και των κοινωνιών των υποταγμένων. Κατά κύριο λόγο, ο καταναγκασμός πλέον δεν εδραιώνεται σε μύθους που διδάσκουν πως η κοινωνία των κυρίαρχων, νόμιμα λόγω φυλετικής ανωτερότητας ή θείων εντολών, μπορεί να καταναγκάζει τις κοινωνίες των υποτελών της. Ο καταναγκασμός σήμερα εδραιώνεται σε μία εξαιρετική επινόηση που καθιστά τους υποταγμένους συνυπεύθυνους για την υποταγή τους, σε μια επινόηση που καθιστά τους υποταγμένους πρόθυμους ακόμα και να επιβάλουν την υποταγή που βιώνουν οι ίδιοι και σε άλλους ανθρώπους.

Ο καταναγκασμός σήμερα εδραιώνεται σε έναν σχετικά νέο μύθο, μια σύγχρονη αφήγηση που διδάσκει πως οι άνθρωποι διαχωρίζονται σε επιτυχημένους και αποτυχημένους, και, ανάλογα με την θέση τους στην κλίμακα της επιτυχίας ή της αποτυχίας, ζουν καταναγκάζοντας ή καταναγκαζόμενοι. Σύμφωνα με αυτήν την διδασκαλία η ευθύνη για την επιτυχία ή την αποτυχία είναι προσωπική και συχνά αποδίδεται στην εργατικότητα, στην ευφυία, στην μοίρα ή στο θέλημα του θεού.

Στην πραγματικότητα, ο μύθος των επιτυχημένων και των αποτυχημένων ανθρώπων λέει πως:
- αυτοί που πρώτοι από όλους είναι διατεθειμένοι να χάσουν κάθε ίχνος προσωπικής αξιοπρέπειας αλλά και ενσυναίσθησης για τους συνανθρώπους τους,
- αυτοί που πρώτοι από όλους θα δολοπλοκήσουν, θα καταχραστούν, θα εκβιάσουν και θα βιαιοπραγήσουν,
- αυτοί που περισσότερο από όλους ξεχειλίζουν από αλαζονεία, αρπακτικότητα και πλεονεξία,
- αυτοί που περισσότερο από όλους αδιαφορούν για τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά της συνεργατικότητας και του αλληλοσεβασμού,
αυτοί λοιπόν είναι οι πετυχημένοι στους οποίους αναλογεί να καταναγκάζουν όλους τους άλλους στο μέτρο της αλαζονείας, της αρπακτικότητας και της πλεονεξίας τους.

Σήμερα, ο μύθος της ανωτερότητας των επιτυχημένων είναι ο κληρονόμος του μύθου της ανωτερότητας της φυλής, και επιτελεί τον ίδιο σκοπό, να διαμορφώνει δηλαδή το πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο οι κοινωνίες των κυρίαρχων καταναγκάζουν τις κοινωνίες των υποταγμένων.


Σαργόν, βασιλιάς των Ακκάδων

Marcantonio Raimondi / engraver, printmaker

20161012

Michael Wolf / photography

Η απελευθέρωση της Αθήνας / 12 Οκτωβρίου 1944

... Αρκετές εβδομάδες πριν την Απελευθέρωση, επικρατούσε στην Αθήνα ένα εντελώς παράδοξο κλίμα: το κέντρο της πόλης βρίσκονταν υπό κατοχή, ενώ οι γύρω συνοικίες είχαν «απελευθερωθεί». Οι κάτοικοι του κέντρου μετέβαιναν καθημερινά στις προσφυγικές κυρίως συνοικίες για να συμμετέχουν στους πανηγυρισμούς των κατοίκων τους και να παρακολουθήσουν τις παρελάσεις του ΕΛΑΣ και τις γιορτές της ΕΠΟΝ στους κεντρικούς δρόμους και τις πλατείες. ...

... «Την απόλυτη τήρηση των υποχρεώσεων που είχε αναλάβει ο ΕΛΑΣ της Αθήνας απέναντι στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας πιστοποιεί και έγγραφο της βρετανικής Force 133, στο οποίο αναφέρεται ότι Βρετανός πληροφοριοδότης, έκανε το γύρο των προαστίων της Αθήνας, συμπεριλαμβανομένων και των εαμικών προπυργίων, τη νύχτα της 12ης Οκτωβρίου: “Απόλυτη ησυχία παντού. Καμία ταραχή και οι δρόμοι σχεδόν άδειοι. Ο ΕΛΑΣ και άλλα όργανα περιπολούν με τάξη”.» ... 

... “Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, εάν ήθελε το ΕΑΜ, μπορούσε στις 15 Οκτωβρίου, με τις βοηθητικές του μόνον δυνάμεις, να προκαλέσει λουτρό αίματος των αντιπάλων του και να ελέγξει την πρωτεύουσα. Απλώς δεν το ήθελε, για τους λόγους που υποδεικνύει το ημερολόγιο του Ζέβγου, η κατευναστική επιρροή του οποίου ομολογείται και από εκπροσώπους της συντηρητικής πλευράς [...] Αλλά η εαμική αντίδραση παρέμεινε στο επίπεδο της καταγγελίας, χωρίς αντίποινα” ...

http://tvxs.gr/news/san-simera/ena-spanio-binteo-apo-tin-apeleytherosi-tis-athinas-apo-toys-nazi

20161010

Ένα νέο είδος ανθρώπου [η απώλεια της ευφυίας]

Θυμάμαι, μικρό παιδάκι, τις νύχτες που ξαπλώναμε στις πεζούλες και κοιτούσαμε τα αμέτρητα αστέρια και το βαθύ μαύρο του αμόλυντου ουρανού. Μικροί, μεγάλοι και έφηβοι αραδιάζαμε, τότε, γνώσεις, φήμες, και σκέψεις που αφήνει ελεύθερες να ξεδιπλώνονται το κενό του σκότους.

Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση και την θυμάμαι αυτήν την κουβέντα: πώς θα είναι τάχα οι άνθρωποι μετά από χιλιάδες χρόνια; 
Η επικρατέστερη άποψη ήταν πως το κεφάλι θα μεγαλώνει ολοένα, για να χωρά τον εγκέφαλο που επινοεί όλα αυτά τα εντυπωσιακά που σκέφτονται και κατασκευάζουν οι άνθρωποι. Τα χέρια πάλι και τα πόδια δεν θα είναι τόσο δυνατά, μια και τις δουλειές στο μέλλον θα τις κάνουν οι μηχανές.

Να όμως, σαρανταπέντε χρόνια μετά από εκείνη την αστρόφωτη βραδυά, μαθαίνουμε πως ο εγκέφαλος των ανθρώπων έχει σμικρυνθεί μέσα στα τελευταία 10.000 χρόνια.
Ο πολυπράγμων άνθρωπος που γνώριζε μεγάλες εκτάσεις γης σαν την παλάμη του, γνώριζε κάθε φυτό και κάθε ζώο, τα νερά και τα βράχια, γνώριζε παγίδες και τεχνάσματα, γιατρικά και θεραπείες, γνώριζε πού θα βρει μέλι και πώς να φτιάξει τυρί, μα πιο πολύ γνώριζε να διαπραγματεύεται την θέση του μέσα στον κοινωνικό του περίγυρο κάθε στιγμή, κι ακόμα να στολίζεται, να χορεύει, να τραγουδά, να χαίρεται και να επικοινωνεί με τον κόσμο της φαντασίας του, αυτός λοιπόν ο άνθρωπος έχει εκλείψει προ πολλού.
Σήμερα, κάθε ένας από εμάς εκπαιδεύεται σε συγκεκριμένους τομείς γνώσης και κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εκτελεί εντολές. Ακόμα και στην περίπτωση που κάποιος δεν κάνει κάποια τυποποιημένη χειρωνακτική εργασία, οι εξιδεικευμένες γνώσεις που αποκτά, στο μεγαλύτερο μέρος τους βρίσκονται αποθηκευμένες σε τυπωμένα χαρτιά και ψηφιακούς δίσκους. Ο δρόμος της επιστροφής για το σπίτι είναι πάντα ο ίδιος και οι οδικές επιγραφές, ακόμα και αν κανείς αφαιρεθεί, προσφέρουν την απαραίτητη υπενθύμιση. Το χειρότερο από όλα, δεν χρειάζεται να διαπραγματευόμαστε τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους καθώς ήμαστε απολαυστικά βυθισμένοι στην υποτιθέμενη αυτάρκεια που μας προσφέρει ο μικρός ή μεγάλος μισθός, και επαναπαυμένοι στην κανονικότητα των νόμων του κράτους.

Όσο και αν ακούγεται παράδοξο, το ανθρώπινο είδος, αυτό που αυτάρεσκα ονομάσαμε Σάπιενς, θα εκλείψει, ίσως έχει ήδη εκλείψει, όχι από κάποια καταστροφή, αλλά από την απώλεια της ανθρώπινης υπόστασης, αυτής που καθιστούσε τον κάθε άνθρωπο πολυπράγμονα, υπεύθυνο για την επιβίωση την δική του και της ομάδας του, αρμόδιο να κρίνει και να αισθάνεται για το κάθε τί όμοια με κάθε άλλον. Ο άνθρωπος που εκτελεί εντολές και σκύβει αυτόβουλα το κεφάλι σε καταναγκασμούς, ο άνθρωπος που ζει σαν ένα ελάχιστο εξάρτημα μιας τεράστιας μηχανής με τον φόβο ότι κάποια στιγμή κάποιοι θα αποφασίσουν να τον πετάξουν σαν άχρηστο ή δαπανηρό, είναι σίγουρα ένα νέο είδος ανθρώπου.

20161007

Κοινωνίες σε πόλεμο

[Societies in war]

Αν στην αρχαιότητα ανοίγαμε μία συζήτηση με έναν Σπαρτιάτη για την κοινωνία που έχει διαμορφώσει με τους είλωτες, μπορεί να γελούσε μαζί μας ή μπορεί και να προτιμούσε να εξαφανίσει τα ίχνη των προσβλητικών απόψεών μας (και εμάς μαζί). Πιθανότατα, το ίδιο θα απορούσε και θα ενοχλούνταν μαζί μας και ένας είλωτας.
Οι είλωτες, τα ανθρώπινα κοπάδια των Λακεδαιμόνων, δεν ήταν μία τάξη μέσα στην κοινωνία των αφεντικών τους. Οι είλωτες ήταν υπόδουλες ή φόρου υποτελείς κοινωνίες, που βρίσκονταν υποταγμένες από την κατακτητική εισβολή, την πολεμική βία και την ισχύ των όπλων των Λακεδαιμόνων. Για τους Λακεδαίμονες οι είλωτες δεν είχαν καν ανθρώπινη υπόσταση και η ζωή τους δεν είχε καμμία αξία πέρα από το πρόσοδο που τους απέφερε.

Οι Λακεδαίμονες μετά την αρχική κατακτητική επιδρομή ήταν υποχρεωμένοι να διατηρούνται ετοιμοπόλεμοι προκειμένου να προφυλάσσονται από τις προσπάθειες των υπόδουλων κοινωνιών να απελευθερωθούν. Ο πόλεμος τόσο για τους Λακεδαίμονες όσο και για τους είλωτες υπήρξε έκτοτε διαρκής, άλλοτε με ανοιχτή αντιπαράθεση και άλλοτε, από την μεριά των Λακεδαιμόνων, προληπτικά.
Οι Λακεδαίμονες λοιπόν και οι είλωτες, δεν υπήρξαν ποτέ μία ενιαία κοινωνία αλλά υπήρξαν αυτόνομες κοινωνίες σε διαρκή πόλεμο, εκ των οποίων η μία κυριαρχούσε συντριπτικά πάνω στην άλλη ή τις άλλες, η μία ευημερούσε και οι άλλες καταστρέφονταν.

Αυτού του είδους ο καταναγκασμός, ο κατανταγκασμός της υποδούλωσης που επιτυγχάνεται με τον διαρκή πόλεμο που κάνει μια κοινωνία κυρίαρχων στις κοινωνίες των υποταγμένων, υπήρξε και παραμένει θεμέλιο των σύγχρονων κοινωνιών.
Η υποδούλωση και ο καταναγκασμός δεν αποτελούν μία φυσική, αναγκαστική εξέλιξη των κοινωνιών, δεν εμφανίστηκαν στην πορεία ενός μονόδρομου που ακολουθούν υποχρεωτικά οι κοινωνίες, αλλά προέκυψαν σε ορισμένες συγκυρίες και ως επιλογή συγκεκριμένων φυλών και ανθρώπων. Η υποδούλωση και ο καταναγκασμός όμως, από την πρώτη στιγμή που επινοήθηκαν, διαμόρφωσαν ένα περιβάλλον ανταγωνισμού μεταξύ των κοινωνιών, οδηγώντας κάποιες στην υποδούλωση και κάποιες στην αναπαραγωγή και εξάπλωση της κατακτητικής βίας.

Μέσα στους αιώνες, οι κοινωνίες των κυρίαρχων και οι κοινωνίες των υποταγμένων αλλάζουν συνεχώς όψη και χαρακτηριστικά, παρ'όλ'αυτά, ο πόλεμος μεταξύ τους είναι αδιάκοπος.
Οι κοινωνίες των κυρίαρχων, σήμερα, κρύβουν το πραγματικό τους πρόσωπο πίσω από ιδεολογικά κατασκευάσματα όπως έθνος, τάξεις, κράτος, κοινοβουλευτική δημοκρατία. Σήμερα, οι περισσότερες κοινωνίες των κυρίαρχων δεν μπορούν να εδραιώνονται εύκολα σε ιδεολογήματα περί φυλετικής ανωτερότητας και θεϊκών εντολών, και έτσι έχουν χτίσει τον μύθο του ελεύθερου ανταγωνιστικού στίβου μέσα σε μία κοινωνία ελευθερίας και απεριόριστων δυνατοτήτων στον οποίο κάποιοι πετυχαίνουν και κάποιοι αποτυγχάνουν. Σε αυτόν τον μύθο η αποτυχία κάποιων δεν μπορεί να αποδοθεί στους πετυχημένους. Φυσικά, όταν τέτοια ιδεολογήματα δεν πετυχαίνουν τον σκοπό τους, τα ένοπλα στρατιωτικά τμήματα της κυρίαρχης κοινωνίας, ως εκτελεστικά όργανα της ενιαίας δημοκρατικής κοινωνίας, χρηματοδοτούμενα και επανδρωμένα μάλιστα από τους ίδιους τους καταπιεζόμενους, είναι πάντα σε ετοιμότητα να επιβάλλουν το ιδεολόγημα της έννομης τάξης.
Όπως ακριβώς και στην αρχαία Πελοπόννησο, έτσι και σήμερα, υπόδουλοι "είλωτες" φέρουν τα όπλα των αφεντών τους, συμμετέχουν στους πολέμους τους, ενώ όταν θυμούνται την χαμένη τους ελευθερία ή αξιοπρέπεια, βρίσκονται αντιμέτωποι με τούς μισθοφορικούς στρατούς που στρέφει εναντίον τους η κοινωνία των κυρίαρχων.

Δεν έχει απολύτως καμμία σημασία το γεγονός πως η κοινωνία των κυρίαρχων δεν αποτελεί την γενετική συνέχεια μιας συγκεκριμένης φυλής. Άλλωστε όπως λέει ο Στρως, η έννοια της φυλής στις ανθρώπινες κοινωνίες δεν περιορίζεται στα γενετικά χαρακτηριστικά, καθώς, είναι οι πολιτισμικοί κανόνες της που καθορίζουν ποιοί διασταυρώνονται με ποιούς, ποιοί εντάσσονται και ποιοί εξαιρούνται. Ακόμα και αν η κυρίαρχη κοινωνία στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία αποτελούνταν στο ξεκίνημά της αποκλειστικά από Ρωμαίους ενώ μετά από πεντακόσια χρόνια αποτελούνταν επιπλέον από Σύριους, Έλληνες, Μαυριτανούς και Γαλάτες υπήρχε ένα χαρακτηριστικό που παρέμεινε μέσα στους αιώνες αναλοίωτο: ήταν η κοινωνία που με την ισχύ των όπλων κατανάγκαζε άλλες κοινωνίες να εκπληρώνουν τις επιθυμίες της.

Σήμερα, οι κοινωνίες των κυρίαρχων μετά από βιαιοπραγίες και διδασκαλίες αιώνων έχουν καταφέρει να πείθουν τις κοινωνίες των υποταγμένων πως όλοι οι άνθρωποι μαζί αποτελούν μία ενιαία κοινωνία και πως ο καθένας ανήκει λίγο-πολύ στην κοινωνική τάξη που του αναλογεί με βάση τα χαρίσματα, τις προσπάθειες, την μοίρα του ή το θέλημα τού θεού.

Είναι όμως ολότελα παραπλανητικό να κατονομάζουμε τις κοινωνίες μας ταξικές, συντηρώντας την διδασκαλία πως πρόκειται για ενιαίες κοινωνίες που εξελίσσονται από τα βάθη του χρόνου, και μέσα στις οποίες οι άνθρωποι δρουν για το κοινό όφελος, όμοια με μία κυψέλη μελισσών όπου ο καθένας σύμφωνα με τα ιδιαίτερα κληρονομημένα ή επίκτητα χαρακτηριστικά του καταλαμβάνει την θέση και τα προνόμια που του αξίζουν.

Οι σύγχρονες κοινωνίες είναι εμπόλεμες. Γεννήθηκαν από τον πόλεμο και συντηρούνται από τον πόλεμο. Χωρίς τον πόλεμο, τα όπλα και την βία, η δυνατότητα μιας κοινωνίας να καταναγκάζει άλλες κοινωνίες ώστε να εκπληρώνουν τις επιθυμίες της δεν υφίσταται.
Κάθε κυριαρχική κοινωνία είναι υποχρεωμένη να διεξάγει έναν διαρκή πόλεμο ενάντια στις υποταγμένες κοινωνίες που διατηρεί στην επικράτειά της, και έναν διαρκή πόλεμο με τις κυριαρχικές κοινωνίες στον περίγυρο. Ο πόλεμος στην επικράτειά της επιβάλλεται από την ανάγκη της να καταναγκάζει τις υποταγμένες κοινωνίες. Ο πόλεμος εκτός επικράτειας επιβάλλεται από τον ανταγωνισμό μεταξύ των κυριαρχικών κοινωνιών για την αύξηση των υποταγμένων, εκμεταλλευόμενων κοινωνιών.

Ένα μεγάλο μέρος αυτών των πολέμων συντελείται σήμερα σε συμβολικό επίπεδο χωρίς εμφανή βία και αιματοχυσίες, παίρνοντας ονόματα όπως νομισματική ένωση, δημόσιο χρέος, αγγλικό δίκαιο, έλεγχος κεφαλαίων, ατομική ιδιοκτησία κ.ο.κ. Κάθε φορά όμως που ένας τέτοιος συμβολικός πόλεμος κρίνεται ανεπαρκής για τα συμφέροντα της μιας ή της άλλης κυριαρχικής κοινωνίας, χωρίς χρονοτριβή προτάσσονται τα όπλα, κινητοποιούνται οι μισθοφορικοί στρατοί ειδικοί για επιχειρήσεις ενάντια σε άοπλα μέλη των υποταγμένων κοινωνιών ή/και οι μισθοφορικοί στρατοί που εκπαιδεύονται για επιχειρήσεις εντός και εκτός επικράτειας.


Γερμανίδα τιμωρείται δημόσια στην ναζιστική Γερμανία για την σχέση της με "κατώτερο" άντρα, πιθανά Εβραίο ή Σλαύο.
H καθαρότητα της "φυλής" αποτελεί ένα κεντρικό ιδεολόγημα κάθε κυριαρχικής κοινωνίας. Όταν τέτοια αρχαία ιδεολογήματα κρίνονται "οπισθοδρομικά" από τις δημοκρατικές κοινωνίες μας, ο οικονομικός και κοινωνικός αποκλεισμός επιφέρει τα ίδια αποτελέσματα στην διατήρηση του διαχωρισμού των εμπόλεμων κοινωνιών. Η απόδειξη της κατωτερότητας των καταναγκαζόμενων ανθρώπων και κοινωνιών γίνεται πλέον σιωπηλά αυταπόδεικτη, όχι εξαιτίας της "φυλετικής" καταγωγής αλλά, εξαιτίας της αποτυχίας τους στον ελεύθερο ανταγωνιστικό στίβο.
https://incredibleimages4u.blogspot.gr/2010/03/rare-unseen-pictures-from-second-world.html

Στρατός με προτεταμένα όπλα και ξιφολόγχες στους πανεπιστημιακούς χώρους του Berkeley, California, 1969.
http://www.lib.berkeley.edu/MRC/pacificaviet.html#1969

20161004

Craig Murray / Former British ambassador

... "Δεν είμαι ήρωας, απλά κάποιοι έχουν πέσει τόσο χαμηλά που κάνουν εμένα να ξεχωρίζω" ...
Από συνέντευξη του Κρεγκ Μάρεϋ στον Άρη Χατζηστεφάνου


https://www.craigmurray.org.uk/

https://en.wikipedia.org/wiki/Craig_Murray